Er zijn tegenwoordig flink wat mini retro-gameconsoles en zelfs complete moderne varianten van roemruchte homecomputers verkrijgbaar. Betaalbaar en veelal goed voor vele uren plezier. En daarmee ook een ideaal cadeau of lekker voor mee op vakantie!

Back to the eighties

De jaren tachtig van de vorige eeuw worden ook wel de gouden jaren van computergames genoemd. Helemaal onterecht is dat niet. De jeugd spendeerde z’n tijd in arcade-hallen, de eerste gameconsoles voor thuis verschenen en de homecomputer brak op grote schaal door. Het was ook de tijd van klinkende namen als Pac-Man, Donkey Kong, Jungle Hunt en vele, vele andere.

Retro-gaming is in en makkelijker dan ooit

Retro is in, meer dan ooit. En dus ook retro-games. Er zijn diverse manieren om de spellen van weleer te spelen. Heb je kennis van zaken, dan regel je alles zelf via een emulator die je zo optimaal mogelijk op je pc of laptop instelt. Maar dat is wellicht net een brug te ver voor een flink deel van de mensen. Gelukkig is er – alweer een tijdje – het fenomeen van de ‘mini’s’. 

Moderne mini’s met games van toen

Mini’s zijn vaak letterlijk verkleinde versies van gameconsoles van vroeger. Denk aan iets als PlayStation Mini, of een Megadrive Mini. Met een groot verschil: er is al een scala aan games ingebouwd, selecteerbaar via een menu dat verschijnt na het inschakelen van de console. Ook nieuw is, dat de mini’s vaak via een HDMI-aansluiting aan elke moderne tv of projector gekoppeld kunnen worden.

Softwarematig worden de oude games in de console zelf al aangepast aan de hogere resoluties waar de huidige generatie tv’s mee overweg kan. De hardware waarop de mini’s draaien is goedkoop te produceren, vaak draait onder de motorkap een emulator. Heeft als extra voordeel dat mini’s – indien nodig – via software-updates verbeterd of van nieuwe games voorzien kunnen worden.

Lang niet iedere fabrikant doet dat, vaak koop je een mini die gewoon uit de verpakking werkt en waar je verder nooit meer omkijken naar hebt. Wat dat betreft net als vroeger dus: plug & play. Bekende namen als Ninteno, Sony en Sega hebben inmiddels allemaal mini’s uitgebracht met hun hits van weleer. Welke je kiest, is een kwestie van smaak. De prijs van de verschillende modellen die je tegenkomt zijn zeer vergelijkbaar. 

Evercade: de universele retro-console

Ook zijn er meer universele retro-gaming consoles verkrijgbaar. Een bekende speler op dit vlak is Evercade. De Evercade is zowel in een handheld als ‘echte’ console-versie verkrijgbaar. Opvallend aan dit systeem is dat het – net als vroeger – met game-cartridges werkt. Elke cartridge bevat meerdere thematisch geordende games. Het is tevens het businessmodel van Evercade, want op die manier kunnen ze geld blijven verdienen aan de verkoop van spelcartridges en het systeem verder ontwikkelen. Het geeft jou als gebruiker ook meer keuzemogelijkheden in vergelijking tot een mini met een vast aantal ingebouwde spellen. Maar zorgt tegelijkertijd ook voor doorlopende kosten als je álles wilt verzamelen aan Evercade-games.

Commodore 64 in moderne uitvoering

Een aparte vermelding verdienen hier de Commodore 64 en Amiga. Met name de Commodore 64 – de meest verkochte computer ooit die meer dan tien jaar nagenoeg ongewijzigd verkocht werd – is zonder meer beeldbepalend voor de jaren tachtig en de vroege negentiger jaren geweest.

Voor de pc is er de officiële emulator C64 Forever . Eenvoudig in gebruik, met een berg aan vooraf geïnstalleerde games en andere software. Maar wil je écht dat gevoel van vroeger, dan is er de The C64. Gaat het je alleen om spelen van C64-games, dan zit je al goed met de betaalbare The C64 Mini, een verkleinde versie van het origineel zonder werkend toetsenbord (de games worden gespeeld met de meegeleverde joystick).

De The C64 Maxi gaat een stap verder. Dit is een 1:1-schaal van het origineel, inclusief werkend toetsenbord. Beide varianten zijn voorzien van een HDMI-uitgang en USB-aansluitingen. Op een van die USB-aansluitingen kun je een usb-geheugenstick inprikken, waardoor ook – naast de al ingebouwde software – eigen C64-programmatuur kunt draaien. Online is meer dan genoeg aan software voor de C64 te vinden, inclusief kleurrijke en muzikale demo’s. Kortom: een echte, veelzijdig inzetbare homecomputer. Zelfs zelf programmeren in Basic – dé programmeertaal van de eighties – is geen enkel probleem.

Commodore Amiga

Hoewel Commodore nooit meer het succes van de C64 evenaarde, brachten ze – ook in de jaren tachtig – een voor die tijd revolutionaire computer uit: de Amiga. Een computer voorzien van een grafisch besturingssysteem dat bediend werd met een muis. Voorzien van indrukwekkende grafische mogelijkheden en geluid. Via een andere emulator van Cloanto (het bedrijf dat de officiële software-rechten van Commodore in handen heeft) in de vorm van Amiga Forever draai je alle Amiga-software moeiteloos op je pc. Maar ook is er een The Amiga, vooralsnog alleen in mini-uitvoering zonder werkend toetsenbord. Maar zoals gezegd is dat voor gamen geen probleem; bovendien kun je altijd een usb-toetsenbord inprikken als je wilt. Plug-and-play wederom, met een berg aan vooraf geïnstalleerde games. En de optie om via een usb-stick te draaien wat je wilt aan software. 

Tv-games, alweer wat ouder

Af en toe duikt ook nog een vorige generatie van de ‘mini’s’ op, de ‘tv-game’. Er is onder andere een mini-Sega Megadrive maar ook een serie arcade-spellen als Pac-Man. Aardige aan die apparaatjes – vaak nog wel te vinden op veilingsites en soms in rommelbakken van winkels – is dat ze vaak een compleet op een chip nagebouwde originele hardware bevatten. Maar een HDMI-aansluiting ontbreekt, dus je moet ze aansluiten op een tv die nog over een analoge video-ingang beschikt, of een HDMI-converter daarvoor gebruiken. Daardoor zit hun ‘beleving’ wel vaak dichter op de originelen, wat zonder meer z’n charme heeft! Deze categorie games werkt meestal op een setje batterijen, wat weer gedoe met een adapter en een extra kabel scheelt.

Mini-arcadekasten

Ook alleraardigst zijn de mini-arcade-kasten. Met name de kleintjes zijn goed betaalbaar en gewapend met klinkende games van weleer. Minder geschikt voor serieus gamen, want aan deze apparaatjes is álles mini, inclusief een mini-joystick, mini-knoppen en mini-beeldscherm. Maar wel erg leuk om neer te zetten, al dan niet ingeschakeld. Veelal voorzien van tenminste een klassiek spel, vaak wat meer. Er zijn ook grotere – beter speelbare – varianten van deze arcade-kasten beschikbaar, maar die kosten meteen een stuk meer. En wil je echt uitpakken in je woman-/mancave, dan zijn er ook - dure - 1:1 arcadekasten verkrijgbaar. Je kunt het dus zo gek maken als je wilt.

Welke retro-game-oplossing kiezen?

Een eensluidend antwoord op de vraag welke retrogame-oplossing je ‘moet’ kiezen is er niet echt. Gaat het je vooral om games van toen, afkomstig van verschillende platformen? Dan is de Evercade een uitstekende keuze! Had je vroeger een Nintendo SNES en wil je oude tijden beleven, dan is een Nintendo Mini de meest voor de hand liggende optie. En een C64-fanaat gaat vanzelfsprekend voor The C64. Waar je beter je handen vanaf kunt houden zijn merkloze - veelal Chinese - retro-consoles en handhelds. Vaak vallen kwaliteit en speelgenot daarvan tegen. Bovendien - voor zover dat bij jou een rol speelt - is veelal niets officieel geregeld aan rechten en games. De oudere tv-games tot slot zijn leuke meepakkertjes, en doen ‘vroeger’ helemaal herleven als je ze aansluit op een antieke beeldbuis-tv.

Liever een snelle, moderne game? Met deze consoles kom je tijd te kort!👇🏻

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.